Tempel aan de kust

Op het plein van de rede en de twijfel

Zien wij het schip vertrekken

Op weg naar een eiland zonder naam

 

Wij blijven achter met de vragen

 

In de tempel heerst geen tijd

Daar lezen priesters en dichters

een papieren verleden

 

Terwijl wij zo staan te kijken

is er de tragische schaduw van licht

De heldere zee spreekt smekend verlangen

 

In de tempel is geen lust en liefde

Daar wordt de taal ontcijferd

 

Het is theater aan de kust

 

Want de vogel spreidt zijn vleugels

de boom vangt alle wind

 Zijn bladeren ruisen

Finale

Op de zonnestip dans ik

Langs mijn schelpen

 

Voor mij de monding van rivieren,

Ontluikend in vulkanisch orgasme

 

In mijn stad wapperen doeken

Waarop verlangen staat geschreven

 

Ik kan de aarde horen

Fluisteren, trillen, beven

 

En zand vloeit weg. Verhaal verschijnt

De dans opnieuw

In zielen van verlangen schreeuwend.

waterwoorden

Op muren van mijn stad

Druipt water uit gedichten,

Boeiende passie in grauwe regen

Natuur in groene steen

 

Ik wil mijn tranen vangen

Ze beitelen in jade

Ze bergen in schelpen

 

Ik wil lopen

Langs de vloedlijn

Ik wil orgasmes verlangen

Copyright Timon van Dordt

Zeevruchten