Vals licht

Woorden zijn soms raadselachtig

Die van mij zijn drachtig

Tussen witte lakens hangen

Zij, gevangen in verlangen

 

Ik kon het echt niet helpen

Ik was bevangen

Mijn bloed, niet te stelpen

Het gutst door mijn gezangen

 

Jouw schip voer voor de kust

Weerspannige rust

In een hotel, daar steeds

 

De zee, woest, onstuimig, en reeds

Hangen lakens alweer buiten

Mijn woorden kletteren tegen de ruiten.

Beweging

Ik beweeg in licht

Ik ben de roos

In bliksemschicht

Ik dans op kroos

 

Van water in t leven

Ik beluister de muziek

Woorden doen mij zweven

Zonder zichtbare mimiek

 

Ik heb de taal gevonden

Het maakt mij opgewonden

Liefde te kerven in steen

 

Toch ben ik slechts een gast

Het licht heeft me gewoon verrast

Het is de Fado die verdween.

 

Getij van stilte

Ik zou graag willen genezen

Het Zelf en als de oceaan

Zijn, de stilte willen verstaan

Liefde in tijd willen lezen

 

In de nacht is mijn vlucht vertraagd

In mijn dromen verlangen

Naar eenvoud, schoonheid vervangen

door de stilte Zelf die belaagt

 

Er is toch zeker geen ontzetting

Als ik mijn ogen s morgens open

En opnieuw probeer te lopen

 

Langs het strand, de zee, door de kring

Van mijn ritueel bestaan

En Stilte nog niet is vergaan

Copyright Timon van Dordt

Getijden